Moeilijke log
Dit wordt een van de moeilijkste logs ooit….
Helaas gaan we na 5 jaar stoppen met het opvangen van konijnen. Het is niet makkelijk uit te leggen waarom, maar het is iets waar we al 1,5 jaar mee rondlopen.
Het is een combinatie van te veel hooi op mijn vork, het gezinsleven waar ik veel te veel van mis en mijn eigen gezondheid die te wensen over laat. Ik wil er niet te ver op ingaan maar gisteren heb ik weer te horen gekregen dat mijn hart en vaten rust moet hebben. Mijn gezin zou nr 1 moeten zijn, maar dat is op dit moment niet mogelijk, mede doordat ik ook nog een “gewone†baan heb naast mijn werk in de opvang. Daar komt bij dat wij van de gemeente eind van het jaar weg moeten uit ons nu zo prachtige locatie. Het is een oude boerderij met agrarische grondbestemming en dan nog wordt het ons niet gegund… dit brengt natuurlijk weer een hoop stress met zich mee.
Ik heb deze log lang uitgesteld omdat het me natuurlijk ontzettend zwaar valt en na 5 jaar opvang is dat ook niet zo gek. Uiteraard zijn onze vrijwilligers al even op de hoogte en hebben toegezegd om ons te blijven steunen tot het einde! In december moeten we dus stoppen omdat we dan geen locatie meer hebben, maar we willen het graag vanaf nu af gaan bouwen ivm mijn gezondheid.
Dit betekend dat we per 1 augustus stoppen met het opvangen van particuliere konijnen. We proberen iedereen zo goed mogelijk door te sturen naar andere opvang mogelijkheden. Dierenbescherming, asielen, ambulance en Martin blijven we zolang het te doen is nog wel helpen.
Onze adoptievoorwaarden blijven van kracht! Wanneer er niet meer voor een konijntje gezorgd kan worden om wat voor reden dan ook is men nog steeds verplicht ze bij ons terug te brengen of in samenspraak met ons naar een andere opvang te brengen. Konijnen alleen houden is ook geen optie, het zijn groepsdieren, we helpen u met het zoeken naar een partner.
Wellicht een lichtpuntje in een duistere tunnel; Monique en Anneloes zijn hard aan het vechten om een deel van ons voort te zetten op een andere locatie, dit valt echter niet mee en is een zware strijd en zonder extra vrijwilligers zal dit ook niet mogelijk zijn. Alle steun daarin is dan ook welkom! Houd haar log: www.mijnbestevrienden.web-log.nl in de gaten voor meer nieuws.
juli 29, 2009 at 12:30
Joanne, sterkte meid en denk vooral nu aan de mega veel konijnen die allemaal een nieuw baasje hebben gekregen DANKZIJ JOUW GROTE INZET.
Grote bewondering voor alles wat je voor konijnenland hebt gedaan meissie.
Kop op.
Groetjes van Paula…..en de 11 nijntjes
juli 29, 2009 at 14:52
Joanne wat heb je een moeilijk besluit moeten nemen. Zoveel konijnen hebben een nieuwe kans gekregen dankzij jou. Ook mijn lieve zwarte Rex(je) hoort bij die gelukkigen.
Ik wens je heel veel sterkte.
juli 29, 2009 at 16:52
Wat ontzettend jammer Joanne! Je hebt het al die jaren zo goed voor elkaar gekregen om de konijnen weer een goed thuis te geven.
Van mijn 10 konijnen komen er 6 bij jou vandaan en daar ben ik heel blij mee. Maar ik begrijp dat het een enorme impact op je priveleven heeft dus als je kiest voor je gezin (en jezelf) is dat natuurlijk de beste keus. Ik hoop dat Monique en Anneloes het werk voort kunnen zetten en wens jullie allemaal sterkte!
groetjes van Marion
juli 30, 2009 at 11:17
Jeetje Joanne, wat een heftig bericht. Ik weet dat je het een jaar geleden al zei, toen mijn 4 nijntjes bij je logeerden. Kan me voorstellen dat het een ontzettend moeilijk maar wel dapper en juist besluit is. Uiteindelijk is je gezin en gezondheid het belangrijkste! Ik heb 4 geweldige nijnen en heel veel kennis aan je te danken, maar dat heb ik al ‘s gezegd en ik vind je een geweldig mens. Ik hoop dat Monique en Anneloes om de opvang (deels) voort te zetten.
Sterkte!
Groetjes, Florie
juli 30, 2009 at 11:30
Hoi Joanne,
Wat een vreselijk moeilijk en ook dapper besluit! Ik kan me zo voorstellen hoe moeilijk het is om je tijd zo te verdelen dat er niks en niemand en geen konijn iets te kort komt…en dan heb je ook nog met jezelf te maken…Je hebt de laatste jaren heel erg veel voor “konijnenland” betekend en gedaan en daar heb ik erg veel respect voor!
Ik hoop dat Monique en Anneloes het gaat lukken om iets van jouw werk voort te zetten!
Groetjes van Rita
juli 30, 2009 at 14:05
Hey Joanne,
Wat jammer dat je ermee ophoudt, maar zoals je zegt gaat je eigen gezondheid en je gezin natuurlijk voor. Een opvang runnen is veel werk.
Ik zal je altijd dankbaar blijven dat ik Jasper bij je uit de opvang heb kunnen halen, het is echt een wereldnijn
Veel sterkte met de laatste loodjes…en wie weet ooit nog tot ziens ergens.
Groetjes,
Hilde
juli 30, 2009 at 21:32
héél jammer maar erg begrijpelijk … gezondheid en gezin gaan voor!
dank voor de 4 prachtige konijnen die nu door onze tuin rakkeren! ze doen het schitterend ‘in het buitenland’.
ongetwijfeld hebben jullie héél wat mensen wakker geschud met jullie sensibilisaties en opvang!
Veel sterkte en moed de volgende maanden!
juli 30, 2009 at 22:54
Lieve Joanne
Weet niet wat ik lees, en schrik er erg van..
Al begrijp ik je heel goed je gezondheid en gezin gaat voor alles.
Waarom kunnen gemeentes ons werk ook niet met subsidies ondersteunen, zodat je al beheerder van een opvang er geen baan naast hoeft te hebben.
Mocht hulp nodig zijn, dan weet je me te inden al zit ik een heel eind uit je buurt
juli 30, 2009 at 23:18
Lieve Joanne,
Ik heb je pas leren kennen, via Truffeltje. Ik werd enorm geraakt door je warmte en je engagement.
Ik vind het erg dapper van je dat je die moeilijke knoop hebt doorgehakt. Goed dat je tijdig ingrijpt. Je gezondheid en je gezin moeten inderdaad op de eerste plaats komen, hoe machteloos je je ook voelt als je alle dierennood om je heen ziet…
Ik duim mee voor Monique en Anneloes.
Hele warme knuffel, Mia
juli 31, 2009 at 08:04
Lieve Joanne,
Het spijt me vreselijk te lezen dat je er om begrijpelijke redenen mee moet stoppen.
Wat zal het je allemaal moeite hebben gekost om uiteindelijk hiertoe gedwongen te worden.
Ik kan niet anders wensen dan dat het met je gezondheid sneller beter gaat.
Verder ben ik je alleen maar dankbaar voor wat je voor me hebt gedaan, voor Beau en Ludo en bovenal de hulp met Didi.
Groetjes Marijke
juli 31, 2009 at 20:43
Jee Joanne, ik wist het natuurlijk al maar om het nu zo zwart op wit te lezen is toch wel heel heftig.Maar ik snap je heel goed, want ondanks de vrijwilligers komt het merendeel toch steeds op jou neer. En je eigen gezin en je gezondheid zijn toch heel erg belangrijk.Dat weet ik op het moment beter dan ooit.Je hebt het heel die jaren uitstekend gedaan met heel veel gevoel!
Ook ik hoop dat Anneloes en Monique je werk in zekere mate voort kunnen zetten.Sterkte.Desiree
augustus 10, 2009 at 17:12
Hallo Joanne,
Ik schrik er van dat je ermee gaat stoppen. Het moet vreselijk moeilijk voor je zijn om deze beslissing te maken.
Ik heb alleen maar heel veel respect voor je.
Je hebt vele konijnen/cavia’s een nieuwe kans gegeven. Ik hoop van harte dat het annelies en monique gaat lukken.
Veel sterkte
Groetjes Hanneke Klomp
augustus 12, 2009 at 12:09
Hallo joanne,
Wat jammer dat je ermee stopt. Die nijnen zijn bij jou in goede handen. Ik hoop dat Monique en anneloes de mogelijkheid krijgen om het over te nemen en erin slagen dit met net zoveel liefde te doen als jullie. Jou wil ik heel veel sterkte toewensen met deze moeilijke keus en hoop dat je gezondheid snel beter wordt en je kunt genieten van je gezin, mensen zoals jullie verdienen dat meer dan een beetje. Nogmaals bedankt voor vera. we hebben nog steeds veel plezier van haar (en jip) en kunnen ze niet missen.
En in het algemeen bedankt voor wat jullie voor al die lieve nijnen hebben gedaan in al die jaren. Ik wens jullie een mooie toekomst
groetjes lonneke
augustus 14, 2009 at 19:27
Hallo Joanne,
Zo nu dan dan volg ik jullie blog nadat je man de konijnen met jongen bij ons hebben opgehaald die op straat in Rotterdam waren gedumpt wij hebben toen ons best voor deze twee gedaan Ayla & Spencer en hun nestjes maar de situatie was niet meer houdbaar we hadden nog een duur hok aangeschaft en zo goed als het kon de konijnen verzorgd op ons balkon. Spencer hebben we nog laten helpen bij de dierenarts maar het kon gewoon niet meer.
Nadat ik met een medewerker had gesproken heeft je man op zaterdag de konijnen weggehaald en ook de jonkies het hok hadden wij kado gegeven met liefde.
Voor ons was het zwaar twee grote konijnen en dan nog de twee nestjes ik was blij dat jullie er waren dat ik toch de konijnen in goede handen en vertrouwd weg kon doen ik had en heb hier nog steeds veel bewondering voor. Ik wil hierbij jullie nog bedanken en ik denk vele mensen ik kan jullie beslissing goed begrijpen ik wil jullie van harte geluk wensen in de toekomst.
En bedankt wat jullie voor veel nijntjes en beestenspul heb betekend hebben.
Mijn respect…!!!!
augustus 19, 2009 at 15:37
Hallo Joanne,
Een moeilijke beslissing daar doe je lang over. Wanneer je maar het gevoel hebt dat je de juiste beslissing hebt genomen dan is het goed. Ook al komt het door omstandigheden die erbij komen dat je moet stoppen. Honderden konijnen zijn dankzij jou aan een goed nieuw tehuis gekomen. Daar kun je trots op zijn. Heel veel sterkte de komende maanden, veel beterschap en geluk wens ik je toe. veel groetjes hedwig
augustus 21, 2009 at 20:38
Hoi Joanne,
Dat moet echt een super moeilijke beslissing voor je zijn geweest. Ik vind het bewonderingswaardig dat je het zo lang hebt vol gehouden, met baan en gezin is het eigenlijk niet te doen en dan last van je gezondheid dat moet natuurlijk al helemaal niet. Vele nijnen hebben een mooi leven te danken aan jou en de mensen om je heen en daar mag je super trots op zijn, er zijn niet veel mensen die het zo lang hadden volgehouden, want het is een full-time iets. Je mag supertrots op jezelf zijn. Ik hoop dat het ze lukt om de boel voort te zetten, zou willen dat ik een plek voor de opvang wist.
Je gezondheid is heel erg belangrijk dus luister daar naar en je gezin heeft je ook nodig, soms kan het gewoon niet allemaal, maar weet dat er al velen konijnenlevens zijn gered dankzij de opvang.
Jaap heeft maar een jaar bij ons mogen zijn, maar Do is nog steeds bij ons, kerngezond en ondertussen mag je haar ook gewoon aaien en dankzij Anna is Karel hier gekomen, het nieuwe vriendje van Do en ook alweer een jaar hier en gaat super. Al die nijnen die nu wel een mooi leven hebben en een goed huis, dat zijn er veel dankzij de opvang. Joanne, heel erg bedankt!!!!!! En ik hoop dat je zult opknappen en heerlijk zult genieten van je gezin.
groetjes, Anouk
oktober 4, 2009 at 18:36
Wat jammer zeg! Maar heel begrijpelijk! Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk voor jullie is. Ik heb ook eens twee konijnen bij jullie gehaald, waar ik er nu nog eentje van heb rondlopen in de club hier en waar ik erg van geniet, (de andere is helaas overleden) en ook een vriendin naar jullie doorverwezen die ook eens twee konijnen bij jullie heeft gehaald. En ik keek regelmatig op jullie site. Ik heb zoveel respect voor mensen die naast hun drukke leven ook nog eens dieren opvangen. Ik heb t zelf ook graag gewild maar mijn omstandigheden laten t helaas ook niet toe. Maar wie weet in de toekomst ooit. Heel veel sterkte de komende maanden. Ik hoop dat Monique en Anneloes erin slagen om toch een stukje voort te kunnen zetten. Succes allemaal en denk om je gezondheid en aan je gezin. En je mag hartstikke trots zijn op wat je al die jaren bereikt hebt!!
groetjes Danielle